Venus in Libra / Jaouad Alloul - Toneelhuis (2022/2023)

In nachtclub The Last Mermaid geven de creaturen van de nacht toe aan hun ware ik. Maar de vele toeters en bellen verbergen een diepe malaise. Een gevaarlijk swingende theatrale belevenis, een chaotisch punk queer concert.
Wie ben jij als je te diep in het glas kijkt?
Wie ben jij als er niemand kijkt?
Wie ontmoet je als je jezelf tegenkomt?
Wie raak je kwijt als je jezelf verliest?
Draag je een masker of draagt het masker jou?

Als de nacht valt, komt onze dierlijke kant naar boven.
Plaats van afspraak is The Last Mermaid, een nachtclub waar Coco als koningin van de nacht over de dansvloer regeert. Met een mix van muziek, spoken word en dans geven de creaturen van de nacht toe aan hun ware ik. De roaring twenties in volle orgie. Geen (on)deugd wordt vergeten, geen roesmiddel blijft onaangeroerd. Maar de vele toeters en bellen verbergen een diepe malaise.
Coco confronteert, balanceert, reikt een spiegel aan waarin de samenleving haar ware gelaat toont, en het is allerminst een fraai zicht. Als geen ander durft zij te vragen: Who will be the last one standing?

Venus In Libra zoekt naar balans in een wereld die maar niet van zijn fouten leert.
Er is nood aan transparantie, verzachting, vervrouwelijking. Radicale liefde en seks met toestemming. Individuele expressie en collectieve bewustwording. Gulle ontmoeting en innige omarming.
Wie vertegenwoordigt de status quo en aan welke kant van de (r)evolutie sta jij?

Lam Gents / soundscape / Victoria Deluxe  (2020)

Het Lam Gods, dat in het centrale paneel van het schilderij van Van Eyck wordt aanbeden, werd naar de aarde gestuurd om ‘de zonden der wereld’ weg te nemen.

Victoria Deluxe voelt dat het anno 2020 opnieuw tijd is voor verlossing, waarschijnlijk meer dan ooit. Met een kleine groep makers bouwden ze daarom een nieuw lam, onder leiding van kunstenaar Klaas De Roo. In september 2020 schuimden ze er de Gentse wijken mee af, op zoek naar wat Gentenaren bezwaart én naar wat hen hoop geeft. Componist Jan D’Haene verwerkte de indrukken van het Lam tot een soundscape die werd voorgesteld op 3 oktober 2020 in het kader van ‘Listen to the Lamb’ van Gent Festival van Vlaanderen.

foto Agnes De Maeseneir

En avant, Marche! (2015-2017)

NTGent / Les Ballets C de la B

as a musician, player

For En avant, marche! the directors Frank Van Laecke and Alain Platel have taken inspiration from the tradition of musical groups which for decades have been part of the social and cultural life. The musical direction is in the hands of Steven Prengels. At every venue, the four actors and seven musicians will be joined by a local brass band or marching band on stage.
 
A miniature society 
Music clubs – brass and other wind bands – have been part of the social and cultural life for decades. In 2012, this inspired the Huis van Alijn museum in Ghent to present a much appreciated exhibition of photos and traditional objects from past and present, under the title En avant, marche! In cooperation with Stephan Vanfleteren and other photographers, this also led to a book of photos, containing both new portraits of musicians and majorettes and black & white pictures from the archives.
 
Now, under the same title – En avant, marche! – it is the directors Frank Van Laecke and Alain Platel who, together with the composer Steven Prengels, have taken inspiration from this tradition. This is their first joint production since Gardenia, the theatre production that brought them so much success at home and abroad in 2010, among other places at the Avignon Festival and in Great Britain, where it was nominated for the prestigious Olivier Awards in 2012. For this new production, Van Laecke and Platel approach the world of music clubs as a ‘miniature society’ in its own right: a collective of very different individuals who try to keep to one and the same marching direction. An arrangement that is kept as well as possible, sometimes by trial and error, and as such is a metaphor for our society as a whole.
 
A broad musical palette
En avant, marche!The title evokes a musical universe of binary time signatures and staccato rhythms, with parades in major and funeral processions in minor. Anyone who recently saw tauberbach(directed by Alain Platel, musical director Steven Prengels) will know that Steven Prengels’ palette is broader than that, much broader. A few months before the rehearsals of En avant, marche! started, Prengels said: ‘There will probably be a march in the performance, but we especially want a great deal of experimentation: differentiated sounds, soundscapes, layered sound, etc. We want to create a performance in which the action on stage develops as much as possible out of the music. In addition, we do not limit ourselves to the march repertoire. Alain Platel is happy to take inspiration from the well-known classical repertoire, and in this project this is mainly music from the nineteenth and twentieth centuries. Ranging from Ludwig Van Beethoven, Giuseppe Verdi and Gustav Mahler to the Brabançonne. We arrange this music, sometimes for brass and percussion, sometimes just for singers… For the orchestration, apart from drums, I particularly want to use brass instruments: trumpet, horn, bugle, euphonium, tuba. This will lead us away from the triumphal celebratory music with which a wind orchestra is often associated.With instruments like the tuba and horn we can go very deep, very intense, almost like a chorale.’
 
Of the performer-musicians Steven Prengels says: ‘Apart from the actors we want an ensemble of seven musicians on stage. The actors will join in too and the musicians will join in the acting. We are also cooperating with the renowned brass band De Leiezonen, which also played in Aida at NTGent (directed by Frank Van Laecke). They will record several pieces on tape, which we shall then incorporate into the soundscape. Finally, we will work togheter with local brass bands and marching bands at the venues where we perform En avant, marche! All these components together form the basic material with which we will experiment during rehearsals.”
 
Steven Prengels knows the world of brass bands through and through. He played in one when he was a child and later conducted it. The title En avant, marche! indicates that music is a driving force in the lives of the people on stage. And something they can hold on to. ‘Music as a metaphor for something that transcends the anecdotalism of a brass band. Something much bigger, perhaps society, or life as a whole.’